Katedra Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej dysponuje odpowiednią kadrą pracowników naukowych o specjalnościach językoznawczych związanych z lingwistyką stosowaną, lingwistyką edukacyjną, logopedią. W skład zespołu, który określa naukowy charakter krakowskiej logopedii oraz lingwistyki edukacyjnej, wchodzą

  • prof. zw. dr hab. Jadwiga Cieszyńska – Kierownik Katedry
  • dr hab. prof. UP Marta Korendo
  • dr hab. prof. UP Halina Pawłowska-Jaroń
  • dr hab. Zdzisława Orłowska-Popek
  • dr Ewa Bielenda-Mazur
  • dr Marzena Błasiak-Tytuła
  • dr Alicja Kabała
  • dr Katarzyna Sedivy-Mączka
  • dr Anna Siudak
  • mgr Małgorzata Kuśnierz

Początek lat osiemdziesiątych XX w. to czas konstytuowania się zespołu specjalistów przygotowujących się do kształcenia przyszłych logopedów. 28.10.1983 r. powołano w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w ramach Instytutu Filologii Polskiej, dwuletnie Podyplomowe Studium Logopedyczne, którego kierownikiem został ówczesny doktor Jan Ożdżyński. Inauguracja działalności dydaktycznej Studium nastąpiła w roku akademickim 1984/85. W ciągu dwudziestu lat działalności Studium dyplomy jego ukończenia wręczono około dziewięciuset absolwentom.

Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. zaczyna rozwijać się nurt badań, którego celem jest eksploracja przestrzeni pomiędzy językiem a edukacją. Powstaje tym samym w Polsce nowa dyscyplina w obrębie językoznawstwa stosowanego – lingwistyka edukacyjna, będąca działem nauki wyrastającym z językoznawstwa ogólnego, a badającym i integrującym obszary odkrywane dotychczas przez psychologię, psycholingwistykę, metodykę języka polskiego, glottodydaktykę. Twórczynią lingwistyki edukacyjnej jest prof. zw. dr hab. Teodozja Rittel.

Punkty wspólne łączące logopedię z lingwistyką edukacyjną pozwoliły wypracować płaszczyznę naukowego porozumienia, która w sferze organizacyjnej zaowocowała powołaniem 1.06.1993 r. Zakładu Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej w Instytucie Filologii Polskiej krakowskiej WSP. Kierownikiem nowo powstałego zakładu został prof. zw. dr hab. Jan Ożdżyński.

W roku akademickim 1993/94 Zakład Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej uruchamia pierwsze w Polsce, trzyletnie logopedyczne studia fakultatywne dla studentów studiów stacjonarnych. Kierownikiem studiów została dr Maria Rachwałowa.

Oprócz działalności dydaktycznej pracownicy Zakładu wnieśli znaczący wkład w rozwój naukowej refleksji na temat logopedii, jako działu nauki, oraz sukcesywnie rozwijali lingwistykę edukacyjną. Tematykę badań w tych latach wyznaczały kolejne konferencje i sympozja, których plonem jest seria wydawnicza Studia Logopedyczne redagowana pod naukowym patronatem Komisji Rozwoju i Zaburzeń Mowy Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk.

W roku 2000 doszło do przeobrażenia dotychczasowego Zakładu Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej w Katedrę. Obecnie Katedra Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej koordynuje działalność naukową i dydaktyczną związaną z kształceniem logopedów i konstruowaniem programów kształcenia logopedów w Polsce południowej. Dysponuje bazą dydaktyczną w postaci pracowni logopedycznej, kierowanej przez prof. Jagodę Cieszyńską, oraz kilkunastu punktów metodycznych, w których studenci odbywają hospitacje i zajęcia praktyczne.

Katedra kształci logopedów na dziennych studiach polonistycznych (magisterskich) ze specjalnością logopedyczną, na zaocznych studiach dwustopniowych, na dwuletnich zaocznych studiach podyplomowych w Krakowie i w Limanowej. Ponadto Katedra przygotowuje się do uruchomienia podyplomowych studiów specjalizacyjnych w zakresie wczesnej interwencji logopedycznej.

Działalność badawcza Katedry obejmuje rozwijanie i uzupełnienie dotychczasowych osiągnięć oraz dążenie do eksploracji nowych obszarów związanych z logopedią i lingwistyką edukacyjną. Priorytety badawcze na najbliższe lata można zarysować następująco:

  1. Badania nad pojęciem kompetencji lingwoedukacyjnej;
  2. Kategorie deiktyczne w dyskursie edukacyjnym;
  3. Modalność i wartościowanie w dyskursie szkolnym;
  4. Konfiguracje aktów mowy w dyskursie szkolnym;
  5. Gatunki wypowiedzi w dyskursie szkolnym i w środkach masowego komunikowania;
  6. Wypowiedzi niedosłownie (metafora, ironia, aluzja itp.) w dyskursie szkolnym;
  7. Diagnoza kompetencji lingwistycznej ucznia.